Recensie – S.T.A.G.S.

 

Titel: S.T.A.G.S.Foto 22-11-17 13 58 44
Auteur:
  M.A. Bennett
Jaartal:
2017
Aantal Pagina’s:
 304
Uitgeverij: 
Meis & Maas
ISBN: 9789030503477
Genre: Young Adult

 

Oordeel: 3 sterren

 

 


Greer MacDonald studeert aan St. Aidan the Great School (S.T.A.G.S.), een privéschool waar tradities hoog in het vaandel staan. Greer is een buitenbeentje, totdat ze samen met twee andere scholieren wordt uitgenodigd voor een weekend weg met de Medievals: de elite-club van de school. Het weekend belooft er een te worden waarin bloedsport centraal staat. Wat Greer niet weet is dat er uitnodigingen zijn die je beter niet kunt accepteren.


Ik val meteen met de deur in huis. Het boek begint heel sterk

”Ik ben een moordenaar.”

Oké, vertel verder! Het boek heeft een fijne inleiding. Greer verteld over zichzelf, maar ook over de school. Ze vindt het een vage school en kan piek fijn uitleggen waarom. Al snel begint het verhaal. En dan wordt het vaag.

Greer gaat dus naar een privé school waar docenten Broeders worden genoemd, de directeur wordt de Abt genoemd en de schooloudsten (arrogante, populaire pubers) heten ‘de Middeleeuwers.’. De schooluniformen zijn ouderwets, telefoons en TV worden gezien als barbaars en draag vooral geen nieuwe kleding. Het moet merkkleding zijn, maar dan wel een beetje afgedragen.

Ik zei het toch, het is allemaal een beetje vaag?

Greer kan haar draai ook niet vinden op deze school. Ze is een beursleerling, zij heeft dus geen geld waardoor ze erbij hoort. Er wordt niet echt naar haar omgekeken, zelfs haar kamergenote praat niet met haar.
Ieder jaar kiezen de Middeleeuwers weer nieuwe Middeleeuwers, die hun rol overnemen zodra ze van school zijn. Net op het moment dat Greer zich wil neerleggen bij het feit dat ze forever alone zal blijven, wordt er een mysterieuze enveloppe onder haar kamerdeur geschoven. Het is een uitnodiging voor een weekend samen met de Middeleeuwers om te gaan jagen, schieten en vissen. Greer is dolblij dat ze eindelijk wordt gezien. De populaire kliek wil háár. Zelfs haar kamergenote praat ineens met haar.

Al snel bekruipt Greer een onbehagelijk voorgevoel, dat zij echter negeert. Dit had ze niet moeten doen.

Eenmaal op het landgoed van Henry aangekomen (de leider van de Middeleeuwers) ga je terug in de tijd. De Middeleeuwers praten al bekakt, maar leven ook bekakt. Er is nergens technologie te zien. Geen auto’s, telefoons, internet, radio. Wat. Dan. Ook.

Elke avond wordt er in het landhuis gedineerd in stijl. Voor de dames hangen er genoeg jurken om uit te kiezen, de jongens dineren elke avond in pak. Elke avond staat er wild op het menu, en wijn. Veel wijn. Dan wordt al snel duidelijk dat Greer de aankomende drie dagen gaat jagen met de rest van het selecte groepje. De eerste dag wordt er gejaagd, volgens traditie. De tweede dag wordt er geschoten, de derde dag gaan ze vissen. Maar, natuurlijk lopen de zaken al snel uit de hand. En als de waarheid aan het licht komt, wordt het pas echt gevaarlijk.

Samen met Greer probeer je de situatie en de andere groepsleden te doorgronden. Soms heb je het sneller door dan Greer. Greer is een leuke maar vrij naive meid. Je gunt haar wel meteen het beste, maar af en toe wil je haar ook gewoon even een mep verkopen. Het vage gedrag van de Middeleeuwers en de geheimzinnigheid om hen heen zorgt er voor dat je door blijft lezen. Je bent steeds benieuwd wat er gaat gebeuren en óf er iets gaat gebeuren. Je weet dat je iets kunt verwachten, maar niet hoe of wanneer.

De personages zijn goed uitgewerkt en er zitten structuurtjes in, die je helpen om de puzzels op te lossen. Het zorgt er ook voor dat je het verhaal wordt ingezogen en je in je hoofd ook personen voor je ziet. De omgeving wordt goed en duidelijk omschreven, maar niet super gedetailleerd. Dit is prettig, want zo kan je je een voorstelling maken van de omgeving zonder dat je tientalle bladzijdes leest over gedetailleerde schilderijen en tuinen.

Ik zat dus vrij snel in het verhaal. De bladzijden vlogen om. Tot het einde, dat vond ik dan weer een beetje jammer. Bij een boek als dit had ik wel mysterie verwacht, maar het einde vond ik er totaal niet bijpassen. Dat was een beetje een anticlimax voor mij.

Al met al een sterk verhaal. Het is ook echt wel een verhaal voor deze koude dagen omdat de sfeer van het verhaal helemaal bij de winter past. Ik geef het boek echter drie sterren omdat het einde voor mij afbreuk deed aan het verhaal. Dat is jammer. De cover van het boek vindt ik wel echt geweldig! Het is zeker een aanwinst voor mijn boekenkast.

Liefs,
Kelly

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s